Ik had maar 1 angst; dat mijn verjaardag in volledige stilte voorbij zou gaan en dat ik dan rond 17.00 mensen zou aanklampen om hun te vertellen dat ik jarig ben en of ze me aub zo spontaan mogelijk wilde feliciteren. Maar gelukkig was dit niet nodig. 's Ochtends naast en op mn bed een serenade door Nederlandse Leonie en 's avonds nog 1 van de schattige restaurant-eigenaar en zn vrouwelijke gevolg... De rest van de dag op de scooter gesjeesd, onder andere langs een prachtig sprookjes-landschap en door groepen van tientallen geiten.

Ondanks dat ik alle verjaardag-reacties en mail wat later heb gelezen doordat internet niet 123 voor handen was; heel erg bedankt! Ik voelde me met terugwerkende kracht extra jarig.

Laos is prachtig en de mensen enorm aardig. Ik heb er uiteindelijk langer gezeten dan ik van tevoren gedacht had, waarvan de laatste anderhalve week met Leonie, supergezellig. Maar Laos heeft niet alleen prachtige natuur en mensen, ze hebben een ook een zwarte bladzijde in hun verleden. Dat de Vietnam-oorlog verschrikkelijk was weet iedereen. Dat niet alleen Vietnam het slachtoffer was van deze oorlog, maar ook Laos enorm veel te verduren heeft gekregen is minder bekend. Het strijdveld lag namelijk vlakbij/op de grens, en het luchtruim van Laos naar en van Vietnam werd gebruikt door de Amerikanen. Dit laatste hoeft geen enorm probleem te zijn, maar is het wel aangezien de US Laos hebben gebruikt als 'dump' voor hun 'overgebleven' bommen.

Ik ben naar Phonsavan afgereisd om een idee te krijgen van de gigantische omvang van het probleem. Phonsavan en omgeving is 1 van de zwaarst getroffen gebieden. Ik heb daar een tour gedaan die ons naar een gebied bracht waarin 'niets' is buiten kraters. De grond is vergiftigd en er wil daarom maar weinig groeien. We hebben een grot bezocht waar door middel van 1 bom honderden mensen zijn omgekomen (die nota bene schuilde voor het geweld) en dorpjes bezocht waar de inwoners de bom-omhulsels gebruiken als palen, bloembakken of als gasstel.

Vervolgens bracht een documentaire, waarin een organisatie die de bommen opruimt gevolgd wordt, het probleem in beeld.

Een paar indrukwekkende cijfers; van de 260 miljoen bommen die er door de US op Laos gegooid zijn, zijn er 78 miljoen door verschillende redenen niet geexplodeerd. Sinds het einde van de oorlog zijn er 12.000 mensen (waaronder zeer veel kinderen) alsnog slachtoffer geworden doordat de bommen alsnog geexplodeerd zijn door als je bijvoorbeeld op het land werkt en met je schep een bom op de verkeerde manier raakt.

Het gaat nog zeker 100 jaar duren voordat alle bommen zijn opgeruimd. Momenteel vallen er 300 slachtoffers per jaar. Het probleem dringt overal in door; Er is maar weinig land dat bewerkt kan worden, maar de meeste bewoners zijn zelfvoorzienend en hebben het land dus nodig. Ook op al bebouwde grond worden nog steeds bommen gevonden. Ondertussen is de prijs voor ijzer hoog. Een redelijk bommetje is zomaar 20 dollar waard. Veel bewoners weten bijzonder weinig over de bommen, en graven ze uit om ze illegaal te verkopen. Vooral kinderen hebben geen idee en daar vallen dus ook veel slachtoffers. Er is een organisatie die zoveel mogelijk probeert te helpen, maar er zijn teveel bommen en het opleiden van mensen ('bom-opruimers') duurt lang omdat het een levensgevaarlijke job is en veel volwassenen sowieso bijzonder weinig scholing hebben gehad.

De inwoners in deze gebieden leven dagelijks met de angst voor een UneXploded Ordnance (UXO).

Ondertussen zit ik in Cambodja, een land met ook een zeer zeer zwarte bladzijde in de geschiedenis dankzij het regime van Pol Pot. Maar de mensen lachen hier graag en dat zorgt voor een superfijne sfeer. Ook al de nodige cultuur gesnoven; ik kan weer een wereldwonder van de lijst afstrepen... Angkor Wat is mooi, prachtig, maar een aantal andere tempels (er staan er op een relatief klein gebied werkelijk tientallen) waren misschien nog indrukwekkender.

Het gaat nog steeds prima met mij. Ookal heb ik inmiddels ook een paar lastige momenten gehad, zoals de eenzame. Gelukkig zijn het er nog niet veel dankzij alle andere alleen-reizigers. Of als vrienden een verschrikkelijk moeilijke tijd door gaan, en ik zit hier. Uitvindingen als internet en telefoon zijn dan fijn, maar niet genoeg.

Voor hun dus alle sterkte en veel zonnestralen, ik heb er hier genoeg. (ookal las ik net dat jullie daar ook weer hier en daar wat zon hebben?)