Dag 208 van mijn grote reis. Ik word wakker in een volledig betegelde 3-hoekige hotelkamer waar ik 4 dollar voor betaald heb. Ik ben nog niemand tegen gekomen in deze stad qua toeristen en heb het gevoel dat ik de enige ben in het grote hotel. Ik voel me eenzaam en bedenk dat werkelijk niemand nu weet waar ik mij precies bevindt. Ja, ergens in het land waar pyjama's tot fashion verheven zijn. Maar welke stad, laat staan welk hotel? Er is er maar 1 die dat wel weet, en dat is de meneer achter de receptie...

Uiteindelijk sta ik op, douche mij met koud water. Ik heb er geen moeite mee, maar de paar keer wanneer ik wel warm water heb zijn hemels. Ik woon vlakbij de markt waar je altijd goedkope straattentjes hebt voor de standaard gerechten. Aangezien ik van patronen en van regelmaat houd als ik op reis ben, eet ik nu voor de 3e keer in twee dagen bij hetzelfde mevrouwtje (in pyjama). De 1e keerduurde het nogal een tijd voordat ik haar had duidelijk gemaakt wat en hoe ik het wilde hebben, de 2e keer herkende ze me direct, maar moest ze even nadenken over wat ik ook alweer wilde en nu kom ik aanlopen en wordt me een plastic kruk gewezen en gaat ze direct aan de slag. Ik eet mijn ontbijt bestaande uit 'fried noodle with vegetable and egg' (het duurde de 1e dag vooral even tot ze begreep dat ik het ei graag 'hard gebakken' wilde hebben en niet als smurrie) en terwijl ik eet lees ik de Lonely Planet. Ik wimpel vriendelijk, maar duidelijk een aantal bedelaars-moeders en kinderen af, betaal en ga naar mn fiets. Een zogenaamde 'citybike', dit keer met remmen voor 1 dollar per dag. Ik fiets de stad uit richting het zuiden. Het Cambodjaanse landschap is plat en droog (ivm seizoen). Niet bijzonder aantrekkelijk, maar toch heb ik het enorm naar mijn zin, zoals eigenlijk altijd als ik op een gehuurde fiets zit. Het bizarre verkeer, de huisjes langs de weg, moeders, kinderen, mensen. Al gauw komt er een mannetje aangesjeest op zn brommer. Hij mindert vaart en blijft naast mij rijden. Op zich best, ookal heb ik het niet zo op mannetjes die op een brommer zitten en naast me komen rijden. Vaak is de reden niet pure vriendelijkheid, maar 'willen' ze iets van je; dat je meegaat op de brommer (als een soort taxi). Dat ik op de fiets zit is geen reden voor dit soort mannetjes om niet te vragen of ik mee wil op de brommer, het is me helaas al vaker overkomen. Blijkbaar denken ze dan dat je je fiets tegen een boom aan zet en later wel weer ophaalt. Of vasthoudt als je achterop zit, ze nemen hier immers alles mee op de brommer. Ik begin een gesprek met hem en het lijkt erop dat hij niets van me wil buiten babbelen. Zijn Engels is relatief goed en hij wilt weten waar ik vandaan kom, hoelang ik al in Cambodja ben, waar ik heen ga naar Cambodja, en waar ik nu naar toe ga. Ik vertel hem dat ik op weg ben naar een 'tempel op een berg'. Hij weet gelijk over welke ik het heb, maar hij vindt het wel heel ver voor op de fiets. Gaat hij nou toch nog DE vraag stellen? Nee, hij doet het niet, hij is alleen maar aardig. Ik vertel hem dat ik fietsen leuk vind, dat ik in Angkor Wat 90 km heb gefietst in 2 dagen en dat ik deze 15 kilometer dan ook wel kan hebben en dat ik Nederlands ben en sowieso wat te bewijzen heb wat fietsen betreft. Ik vraag hem wat voor werk hij doet, waar hij woont en hoeveel kinderen hij heeft. Hij is docent en geeft Engelse en Franse les. Indrukwekkend voor een Cambodjaan me dunkt. Dan zien we in de verte op een berg de contouren van een tempel en stupa's. Hij vertelt me dat ik daarheen moet en dat hij helaas moet afslaan. Hij rijdt een rood zanderig weggetje op, kijkt over zn schouder en zwaait. Ik zwaai terug en lach. Wat hou ik hiervan!

De tempel is niet zoveel. Nieuw, maar in oude staat, vies, en de zoveelste in de afgelopen maanden. Het uitzicht is vele malen beter. Ik eet ergens een flinke bak noodlesoep. Mijn kokkin draagt een paarse pyjama met felgele bloemetjes. Ik vraag of ik een foto mag maken terwijl ze mijn soep klaar maakt. Als ik de foto aan haar heb laten zien en vervolgens aan de buurman en aan zomaar een voorbijganger, word ik naar binnen geloodst. Daar zit oma iets te doen met groene groente. Of ik ook een foto van haar wilt maken. Ze gaat er helemaal voor zitten en lacht haar tanden die ze niet meer heeft bloot. Het resultaat zorgt voor tevreden lachende gezichten.

Als ik terug ben in Battambang sluit ik me op in mijn volledig betegelde 3-hoekige kamer en surf wat over het internet (warm water hebben ze dan misschien niet, wifi is bijna altijd aanwezig). In de avond een diner bij weer een straattent (nu wel bij een ander vrouwtje) waar ik zelfs een leuke andere toerist tegen kom. Daarna nog even een rondje over een heuse 'boulevard'. Ik bekijk een karateklas die buiten les heeft en koop voor een 30 eurocent een tros bananen.

In mijn volledige betegelde 3-hoeikge kamer heb ik zelfs een TV met zelfs een paar Engelse zenders. Er is net een WTA-toernooi bezig (tennis) en de 1,5 uur daarna zie ik hoe Jelena Jankovic maar op het nippertje de zege pakt.

Terwijl ik mn alarmklok zet (jaja, regelmaat op reis) bedenk ik dat het weer een mooi dagje was, ondanks het chagrijnig en allenig wakker worden. Misschien niet zo spectaculair of indrukwekkend als het bezoeken van een gevangenis uit het Pol Pot-regime of de tempels van Angkor Wat, maar toch zo fijn! Misschien zijn dit wel uiteindelijk de dagjes en dingen waar ik eigenlijk voor reis. Voor een mannetje op zn brommer die naast me komt rijden, of de lach op al die prachtige Cambodjaanse gezichten.