Het is 2,5 jaar geleden dat ik voor het laatst in een slaapbus heb gelegen. Dat was in China, nu 'moet' het weer, hier in Vietnam. En het zal ook niet de laatste zijn, want Vietnam is nogal 'lang'. Goed, vol goede moed naar binnen, de bus is van hetzelfde soort als in China. Alleen lijken de bedden ietsiepietsie breder. De bus is al aardig vol dus het plan is dat Zinzibinzi, 1 van mijn 2 nieuwe Nederlandse reisvriendinnen, alvast 3 plekken gaat zoeken en 'bezet' gaat houden terwijl Lisa Motormuis en ik de tassen onder in de bus gooien. Zinzibinzi doet goed werk en vindt 3 bedden bij elkaar. Ik lig onderop (het zijn een soort stapelbedden) en probeer even test te liggen; het bed is veel en veel te kort... Normaal kan je je benen/voeten onder de rugleuning van het bed voor je kwijt, maar deze bedden gaan bijna helemaal plat dus is er geen beenruimte meer. Terwijl ik hier al niet heel vrolijk van wordt begint het zweet me letterlijk aan alle kanten uit te breken. Het is pleureswarm in de bus, het bed is bekleed met een soort plastic, dat helpt ook al niet erg. Tenslotte is mn 'matras' nogal doorgesleten, en dat terwijl het al niet een heel dikke was toen ie uit de fabriek kwam. Er loopt een stang door mn rug van links naar rechts. Ongeveer in het midden waardoor ik er op geen enkele manier 'onder' of 'boven' kan liggen. M.a.w: met de buis boven mn schouders of ter hoogte van mn billen. Zinzibinzi vraagt vanaf boven hoe het gaat; ik zeg dat ze dat over een paar minuten nog maar een keer moet vragen, want ik ben het nu even 3 minuten aan het accepteren.

Het idee dat ik hier nog maar 2 minuten zit van de 13 uur ofzo die ik nog heb te gaan is vreselijk. Terwijl ik het nog steeds bloedheet heb en ik neig naar opstandig luid zeurgedrag bedenk ik me dat dit geen zin heeft en dat ik er gewoon mee zal moeten dealen. Ik probeer mn gedachten zou bewust mogelijk te besturen naar iets positiefs als Zinzibinzi opnieuw vraagt hoe ik me voel; “ik heb weleens beter gelegen, maar ook weleens stukken slechter”.

En het is waar, ik héb weleens slechter gelegen. De busrit van 16 uur dwars door Mongolie over grasland daar wegen ontbraken. Daar had ik trouwens ook last van een stang. Die stond zeg maar vertikaal in mn rechterbeen na 16 uur aangezien ik mijn benen of voeten niet kon bewegen en de hoeveelheid pauzes, laat ik zeggen, 'gering' was. Of de treinreis door de Chinese nacht op een plastic 'bank' die voor 2 personen bestemd was, maar waar er 3 op zaten. Daarnaast nog tientallen staand/liggend op de grond en op elkaar. Toen was het ook zo bloedheet; de ventilatoren aan het plafond maakten alleen maar herrie, ze hielpen niets. Dan schiet me nog de 24-uurse 'treinreis' door mn hoofd. Dwars door de Sahara in Mauritanie, OP de ijzererts in de open lucht. Met kou, hitte EN zandstormen. Ik was niet alleen zwart van de ijzererts, ik had ook het genoegen om het te proeven...

Dan valt dit nog wel mee. Tis ook nog 'ns de kortste reis van de 4.

Na enkele uren raak ik, net als bij die andere heftige reismomenten, in een staat van 'niets'. Tijd doet er niet toe, m'n zintuigen doen het wel en goed, maar glijden door elkaar heen, mn gedachten zijn leeg. Ik ben. Als ik een paar dagen later na zo'n reis terugdenk aan dat moment kan ik nooit helemaal plaatsen wat ik heb gedaan en op welk moment (zoals slapen), maar ik kan me het gevoel van dat moment direct herinneren en 'terugvoelen'. Daarnaast zou deze avond voor mij nog meer lading krijgen; want terwijl ik een beetje zit te accepteren en zit/lig te zijn vertelt Zinzibinzi dat ze een sms had gehad van haar moeder. In Japan is een aardbeving geweest en wij moeten hier in Vietnam oppassen voor een tsunami. Het dringt op dat moment absoluut niet door hoe de situatie is. Vervolgens komen er meer en meer berichten binnen, ook anderen hebben nieuws erover gehoord. Het schijnt ernstig te zijn.

In de dagen erna volg ik het nieuws, lees de bezorgde mails van vrienden en begin ik door te krijgen hoe ernstig de situatie inderdaad is. En dat terwijl mijn vlucht 27 maart vertrekt naar Tokio. Dat de aardbeving er is geweest en vervolgens een gigantische tsunami zijn voor mij geen redenen geweest om direct te besluiten om niet te gaan; immers, niet heel Japan staat onder water, mijn vlucht gaat 'toch' al en, de belangrijkste reden, Japan is een hele hele grote droom. 1 van de landen die ik per se wil zien tijdens deze reis. Daarnaast kan er in 2 weken veel veranderen, Japan is geen derde wereld land en als het veilig is, dan zou ik gaan.

Zou, want ik heb (nog maar een paar dagen geleden) uiteindelijk besloten om niet te gaan. Vooral de problemen met de kernreactors baren me zorgen. Veel wegen en treinrails is nog niet in gebruik en Tokio is “oersaai” zoals een jongen schreef die in Tokio woont. Alles zit dicht en er is praktisch niks te doen voor toeristen.

Maar morgen ga ik wel weg uit Vietnam. Moet ook, want m'n visum loopt morgen af.

De reis gaat naar Hong Kong. Daar een visum voor China regelen en na China met de boot naar Zuid Korea. Dan zien we wel weer verder.

En ondertussen ben ik een heel verhaal verder en heb ik buiten de nachtbus (ik heb er uiteindelijk 4 gehad hier, waarvan de eerste 2 binnen drie dagen) niets over Vietnam gezegd. En dat is eigenlijk niet zo eerlijk. Dus hier, ookal doet dit ook geen recht aan dit land, Vietnam in 10 zinnen:

Met een bootje door de Mekong-delta, langs drijvende markten en noodle-fabrieken.

Helemaal tureluurs worden van de toeters van de duizenden scooters die ook toeteren als je op de stoep loopt (leve Hiacynt Bukket!).

'Herenigd' worden met Leonie in de hitte van Mui Ne en het even in de Sahara wanen in gigantische zandduinen.

Motorrijden in koud Dalat; bergen, bossen, watervallen en 1 van de mooiste meren die ik in mijn leven gezien heb.

Een pak laten maken op maat in Hoi An, een prachtig historisch stadje.

Weer op de brommert, dit keer in Ninh Binh, 6 uur lang keihard liedjes zingen in de 6 uur lang stromende regen door een prachtige gebied van vreemd gevormde karstbergen.

Stress krijgen in Hanoi omdat 'plan-Japan' toch eigenlijk niet door kan gaan, maar wat dan wel?

Met een keileuke groep fijne mensen op de boot door mistig, magisch Halong Bay (de baai vol met karstgebergte).

Een bijna emotioneel afscheid met Zu; het piepkleine vrouwtje van de 'Hmong-stam' die ons de hele dag heeft gegidsd door mistige grijzige rijstvelden naar haar dorp in de bergen in een uithoek van Vietnam, vlakbij China en Laos.

Keihard geraakt worden door een paar prachtige kunstwerken in Hanoi, maar ondertussen ook opmerken dat ik de afgelopen weken veel teveel gedaan heb, dat Vietnam niet voelt als een land omdat alles en iedereen en zelfs de temperatuur overal zo enorm verschilt, ik te snel gereisd heb en Japanstress heb gehad en daardoor moe ben, me allenig voel en geirriteerd raak van niks.

Die laatste zin was gister; tijd dus om in Hong Kong de rust op te zoeken en het reisverlangen te hervinden.

(oja, sorry voor de mail-zonder-foto's. De site had nogal wat problemen en het opladen lukte niet terwijl hij dus wel zei dat het gelukt was en dus iedereen ging mailen wat ie dus niet had moeten doen...)