Adios Cuba!
Hola!
Daar was ik/waren we weer. Internet is hier retetraag (en ook nog ns heel duur, vervelende combinatie). Eerder was ik hier al eens, wilde een verhaal opladen maar dat lukt niet, nu ook niet, dus die hebben jullie nog tegoed. Nu bezig met onze laatste avond van 3 weken Cuba. Fijne weken, ondanks de vochtige hitte. Uiteindelijk toch nog vrij snel geland in Cuba, en nu begint ookm langzaam dioor te dringen dat deze 3 weken onderdeel zijn van een jaar en niet op zich staan als 'vakantie'. Morgen naar Ecuador. Ben weer enorm benieuwd. Een groot gedeelte met nog een extra reiziger, aangezien we morgen Elroy zullen gaan zien.
Cuba was in ieder geval fijn. Ik heb gezwommen in een 'zwembad'in een grot, voor de eerste keer mn snorkeldeporkel opgehad en vissies gezien, mooie steden bezocht, geklaagd over de warmte, elke dag hetzelfde gegeten (maar wel lekker) en het Che-monument 'beklommen'. Maar vooral de fijne mensen zijn me bij gebleven. Ondanks dat El Commandante op alle mogelijke manieren probeert om de toeristen 'apart' te houden van de Cubanen hebben we gelukkig heel wat gesprekken gevoerd waarin zooveel meer duidelijk wordt obver hun leven en deze vreemde maatschappij. Maar vooral de lol, de twinkeling in die ogen van 2 íllegale'taxichauffeurs, de humor, het optimisme in een ander gesprek met mr guide, dat maakte Cuba voor mij zo leuk. Een goede start van onze lange vakantie.
Tot snel (ik denk en neem aan sneller dan nu)
Boaz (en Judel)
Judel zegt: Trudy, ik heb geen beltegoed maar ik heb je (eerdere) smsjes wel gehad. x
Het knipperlicht deed het niet...
Lieve iedereen,
We zijn in Cuba.
Een lange maar goede vlucht. Uitgestapt en direct warm onthaald door 35 graden. De douane gepasseerd, geld gewisseld, bussen rijden er niet naar Havana, je moet met de taxi. Gezellig onderhandeld en vervolgens ingestapt.
De reis is begonnen.
Een grote geasfalteerde weg zonder markeringen, door groene velden met palmbomen, papaya en guavabomen, ander exotische soorten met roze en felrode bloemen. Onze pikzwarte chauffeur met 1 hand aan het stuur. 1 van de 65 radiostations aan, een duet zingt Cuba een warm hard toe. Ik ben stil, Juud ook. We zitten in een film, een relaxte roadmovie met bestemming onbekend. We zijn nog toeschouwer, nog niet geland. Al heel snel zien we oude auto's waar Cuba om bekend staat. Een oude Chevrolet haalt ons in, een engelse schoolbus probeert het. Bij de stoplichten (waar met seconden wordt aangegeven hoe lang het nog rood of groen is. Ze wachten overigens keurig tot de laatste seconden zijn weggetikt, toch wel tot mijn enige verbazing..) staat er een Dodge (of is het nou een Chrysler? zo goed is onze autokennis nog niet) te ronken. Uitlaatgassen (Juud ruikt petroleum..) dringen binnen aangezien alle raampjes open staan. Vreemd hoor dit. Langzaam probeer ik te landen, figuurlijk. Het lukt nog niet erg. Terwijl we de Amarillos (Cubaanse lifters, ze doen t allemaal) voorbij rijden, bedenk ik dat dit de eerste dag is van een jaar. Het dringt niet door, maar blij word ik er wel van.
We zijn begonnen!